پنجاه و هفتی های طلبکار

چهار ماه پیش بر این باور بودم که تا نسل طلبکار پنجاه و هفتی در قید حیات هستند هیچ امیدی به اتحاد و همبستگی در بین اپوزیسیون نیست و از جمهوری اسلامی نمیتوان گذر کرد و یک حکومت دمکراتیک را جایگزین نمود.

خیزش اخیر مثل آتشفشانی بود که با خود اتحاد و همبستگی در داخل و خارج بوجود آورد و در طی این ۴ ماهه نق زدن های پنجاه و هفتی ها که تریبون رسانه ها در خدمت آنهاست زیاد به چشم نمیخورد هرچند هرگز متوقف نشد اما اتفاقات روز به روز و شدت جنایات رژیم آنقدر سهمگین بود که کمتر کسی به حرفهای ملال آور و بیهوده پنجاه و هفتی ها توجه میکرد.

اما با فروکش کردن تظاهرات خیابانی در داخل و همچنین در پی موج «من وکالت میدهم» ، بهترین فرصت برای جماعت نق نقو فراهم شد تا مثل ۴۳ سال اخیر همچنان در برابر همبستگی ملی ایرانیان سنگ اندازی کنند.

این جماعت فسیل مغز، اصلا دغدغه ایران ندارند و نشان داده اند که اولویت آنها رهایی مردم زیر ستم و بدبختی آنها نیست. اولویت آنها همچنان دشمنی با پهلوی است. تا زمانی که این جماعت بجای شرمندگی از فتنه  ۵۷ همچنان طلبکار پهلوی ها هستند قابل گفتگو نیستند.

اگرچه من معتقد به ائتلاف نیستم و اصلا آنرا عملی نمی دانم اما اگر تنها فایده داشتن ائتلاف وجهه خارجی آن در نزد رهبران کشورهای جهان باشد، بنظر من این گروهها اصلا نباید طرف صحبت ما باشند. یعنی اینها اصلا با ما در یک قطار نخواهند گنجید:

– سازمان مجاهدین
‏- بقایای چریکهای فدائی خلق، حزب توده و بقیه چپول ها
‏- احزاب تجزیه طلب و تروریستی کومله و دمکرات
‏- هر فرقه ای که در آذربایجان، خوزستان یا در هر جایی دیگر حرف از تجزیه بزند.

با بقیه چه جمهوری خواه چه راست چه چپ، میتوان نشست و بر سر شروط پایه و اساسی مذاکره کرد.

به اشتراک بگذارید:
0 0 رای
ارزیابی این پست
مشترک شوید
پیام رسانی در صورت
guest

0 نظر
بازخوردهای درون متنی
همه نظرها
0
اگر مایلید نظر بدهیدx